Perşembe 27 Şubat 2020
Edebi medeniyet 
Ebedi Medeniyet
(Okuma süresi: 1 dakika)
Daha önce okudunuz 0%

abdullahsatogluYârelerim göz göz oldu gören yok
Neden fersiz kaldı neden gözlerim?
Sis çöktü gözüme yol gösteren yok
Bir nîmetti elden giden gözlerim.

    

Her bakışta gülen bir göz arardı
Gördüğü rüyayı hayra yorardı
Kitap kitap kâinatı tarardı
Mahrum kalsı (a)dan (b)den gözlerim.



Üzülürüm gözden uzak kalınca
Bir yocu gözlerim gözüm dalınca
Gün gelip gözüme toprak dolunca
Bulamaz girecek beden gözlerim.



Yıllar var gözümün ışığı söndü
İki gözüm iki çeşmeye döndü
Hamden-Lillâh,kıblem ilâhî yöndü
Gör ki,feyz aldı Kâbe’den gözlerim.

    

Faydası yokmuş sağ gözün sol göze
Görmeden inilmez yokuştan düze
Gözlerle dönermiş gece gündüze
Nerde dünyâmı nûr eden gözlerim?

    

Karardı perdeler açılmaz oldu
Yol görülmez,köprü geçilmez oldu
Gül bahçesinde renk seçilmez oldu
Ne hoş görürdü eskiden gözlerim.

    

Açıkgöz geçinir aç gözlü olan
Göze girmek için tüm yalan dolan.
Şelâle şelâle gönlüme dolan
Kâh Manavgat’tır,kâh Düden gözlerim.

    

Deniz mavisi göz ne güzel,derken
Göz-göze gelmiştik koyda giderken
Bilinmez ki neden bıraktı erken
Yıllar yılı beni yeden gözlerim.

    

Aman iki gözüm! Kaşları keman;
Koru gözlerini kem gözden aman!
Nâdîde bir sırça köşktü bir zaman
Şimdi farksız virâneden gözlerim…

Yazar Hakkında

Abdullah SATOĞLU

Yorum ekle


Güvenlik kodu
Yenile